Kaktüs Çiçeği Kaç Günde Bir Sulanır? Bir Kaktüsle Büyüyen Duygular
Bir Sabah Başlayan Hikâye
Bugün sabah, Kayseri’nin o soğuk, hafif puslu havası eşliğinde, kahvemi yudumlarken pencerenin kenarındaki kaktüsümü fark ettim. Kaktüs, kısa sürede her şeyin yavaşlayabileceğini ve zamanı nasıl anlamamız gerektiğini öğreten bir öğretmen gibi yanımda duruyor. Her gün, yalnızca birkaç dakika ona dikkat ettiğimde bile içimde bir şeylerin değiştiğini hissediyorum. Kaktüs, bana beklemenin, sabırlı olmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Ama aynı zamanda da, ona ne kadar sıklıkla sulama yapmam gerektiği sorusu kafamı kurcalıyor: Kaktüs çiçeği kaç günde bir sulanır?
Bu soruyu kendime her sormamda, içimde bir şeyler daha değişiyor. İlk başta yalnızca işin pratik kısmını düşündüm: Kaktüs, diğer bitkiler gibi sık sık suya ihtiyaç duymuyordu. Ama sonra anladım ki, bu basit bir sulama meselesi değildi. Kaktüs, aslında hayatın hızla geçip gitmesine karşı bir hatırlatıcıydı. O her sulandığında, bir şeyler yeniden başlıyordu. Belki de bu yüzden sulamak, hem dışarıdaki dünyaya hem de içimdeki dünyama yönelik bir metafora dönüşüyordu.
Kaktüs ve Ben
Kaktüsü ilk aldığımda, aslında bir şeyler hakkında daha fazla düşünmek istemediğimi, her şeyin basit olmasını istediğimi fark etmiştim. O kadar kırgın ve yorulmuş hissediyordum ki; yaşamımda fazla bir karmaşaya yer yoktu. Ama kaktüs, bana zamanla şunu öğretti: Basit olmak, her zaman kolay değildir. Evet, belki çok sulamıyordum, ama bu onun için yeterli miydi? Kaktüs de bazen biraz daha su, biraz daha sevgi bekliyordu, ama asla fazla değil. Bu, tam da kaybolmuş hissettiğim zamanlarda hayatıma dokunan nazik bir hatırlatıcıydı.
Kaktüsümün büyümeye başladığını fark ettiğimde, her gün ona bakmak, büyüdükçe daha çok anlam buluyordu. O kadar sert görünüyordu ki, sanki hiç duygusu yokmuş gibi. Ama aslında onun içinde de yavaşça büyüyen bir umut vardı. Bir kaktüs çiçeği kaç günde bir sulanır? Bu soruya her cevap verdiğimde, sanki kendi içimde de bir değişim başlıyordu. Biraz daha az acele etmem gerektiğini, biraz daha sabırlı olmam gerektiğini hatırlıyordum.
Bir Akşam Üzerine
Bir akşam, dışarıda havanın kararmasına yakın, elimi kaktüsün toprağına daldırdım. İlk başta kuru, sert toprağı hissettim. Ardından, ona biraz su verdim. Yavaşça, narince, fakat kararlı bir şekilde. Bu basit hareket, içimdeki duygulara bir anlık bir yön verdi. Gözlerimi kapattım ve sanki her damla su, birikmiş tüm stresimi arındırıyormuş gibi hissettim. Bu küçük an, bana kaybolan zamanı hatırlattı. Sanki kaktüsüm, bir süredir unutmuş olduğum bir şeyin simgesiydi: Sabır ve sevgi, zamanla birleşen iki güçtür.
Evet, kaktüsün sulanması basitti. Günde bir ya da iki kez bakmak yeterliydi. Ama her bakışımda, bu küçük bitki bana hayatta neyin önemli olduğunu hatırlatıyordu. Onunla birlikte, ben de kendi duygularımı anlamaya başlıyordum. O kadar çabuk geçiyor ki zaman, bir gün bir şeyin farkına varmak bile zor olabiliyor. O yüzden kaktüsü sularken bir an durup, sadece ne hissettiğimi düşündüm.
Kaktüsle Birlikte Öğrendiklerim
Sonunda, kaktüsü sulama meselesi, bir anlam kazandı. Kaktüs, bana sabırlı olmayı öğretti. Duygularımı, düşüncelerimi sabırla beklemeyi ve yavaşça çözmeyi… Onu ne kadar az suladığımı fark ettim. Belki de çoğu zaman duygularımı bastırıyor, onlara az yer veriyordum. Ama kaktüs, bana her şeyin zamanla güzelleştiğini, büyüdüğünü ve en önemlisi geliştiğini öğretti.
Her gün, kaktüsümün biraz daha büyüdüğünü görmek, bana şunu hatırlatıyor: Hayat, zaman zaman durağan görünse de, aslında sürekli olarak bir şeyler değişiyor. Biraz daha sabır, biraz daha dikkatle her şey güzelleşebilir.
Kaktüsümü sularken, bu küçük bitki bana daha fazlasını öğretiyor. Sabır, duygusal büyüme, ve en önemlisi kendini kabul etme… Belki de kaktüs, içimdeki en derin hislere de dokunuyor. Bunu her sulama anında daha çok hissediyorum.
Son Sözler
Sonuçta, kaktüs çiçeği belki de her gün değil, ama en azından haftada bir kez sulanmalı. Ama onunla geçirdiğim her an, bana sabrı, zamanın değerini ve en önemlisi kendi içimdeki büyümeyi hatırlatıyor. Kaktüs, sadece bir bitki değil. O, bana her şeyin geçici ve kıymetli olduğunu, her duygunun yerini zamanla bulacağını hatırlatan bir dost.