Karacasu’da ne yetişir ?

Karacasu’da Ne Yetişir? Bildiklerinizin Yarısı Efsane Olabilir!

Gerçekten Bereketli mi, Yoksa Abartılmış Bir Masal mı?

Karacasu… Aydın’ın güneyinde, tarihiyle, doğasıyla ve kültürüyle övülen bu küçük ilçe, söz konusu tarım olunca da sıkça “bereketli topraklar” masalının baş kahramanı olarak gösterilir. Ama durun bir dakika. Gerçekten de her anlatıldığı gibi mi? Yoksa “Karacasu’da her şey yetişir” romantizmi, gerçeğin önüne geçmiş bir söylemden mi ibaret? Bu yazı, bu sorunun peşine düşüyor. Belki de Karacasu’nun bereketine dair duyduklarımız, sadece toprak kadar değil, politikalar ve piyasa baskıları kadar da “işlenmiş” bir ürün.

Zeytin ve İncir: Gerçek Mi, Klişe Mi?

Karacasu dendiğinde ilk akla gelen ürünler zeytin ve incir olur. Evet, Akdeniz ikliminin sunduğu avantajla bu iki ürün burada gayet güzel yetişir. Ama mesele şu: Bu iki ürünün dışına çıkıldığında tablo hâlâ o kadar parlak mı? Zeytin ağaçları, özellikle son yıllarda su yetersizliği ve iklim değişikliği nedeniyle ciddi verim kayıpları yaşamaya başladı. Üstelik zeytinyağı piyasasındaki dalgalanmalar, üreticiyi çoğu zaman kâr değil zarar eder hale getiriyor.

İncir de aynı şekilde… Evet, kaliteli ve aromatik olabilir ama üretim maliyetleriyle alım fiyatları arasındaki uçurum, birçok üreticiyi bu geleneksel üründen uzaklaştırıyor. Şimdi kendimize şu soruyu sormalıyız: “Verim azalıyorsa ve üretici kazanamıyorsa, hâlâ buna ‘başarılı üretim’ diyebilir miyiz?”

Narenciye, Sebze ve Tahıllar: Potansiyel Mi, Fiyasko Mu?

Karacasu’da sadece zeytin ve incir değil, narenciye, domates, biber, patlıcan gibi sebzeler ve bazı tahıllar da yetiştirilebilir. Ancak “yetiştirilebilir” demek, “yetiştiriliyor” demek değildir. İklim koşulları zaman zaman ekstremleşirken, sulama altyapısının yetersizliği birçok üreticiyi riske atıyor. Narenciye bahçeleri don tehlikesiyle, sebze üreticileri ise kuraklıkla mücadele ediyor.

Peki, bu durumda neden alternatif ürünlere yönelmekte bu kadar yavaşız? Neden hâlâ geleneksel ürünlere bağımlı bir tarım sistemini kutsuyoruz? Belki de asıl mesele, toprağın değil, karar vericilerin vizyonunda yatıyor.

Yaylacılık ve Hayvancılık: Gözden Kaçan Gerçek Güç

Karacasu’nun yüksek kesimleri aslında yaylacılığa ve hayvancılığa son derece uygun. Ancak ne yazık ki bu potansiyel, yeterince değerlendirilmiş değil. Küçük ölçekli üreticiler, yem fiyatları ve destek eksiklikleri nedeniyle üretimden çekiliyor. Oysa hayvancılık, hem tarımsal üretimi çeşitlendirebilir hem de bölge ekonomisini ayakta tutabilir.

Şu soruyu sormak lazım: “Karacasu’da ne yetişir?” sorusunu sadece bitkisel üretimle sınırlandırmak, bu bölgenin gerçek potansiyelini görmemek anlamına gelmez mi?

İklim Krizi Kapıda: Geleceğe Hazır mıyız?

İklim değişikliği, artık uzak bir senaryo değil; Karacasu’nun tarım geleceğini şekillendiren somut bir gerçeklik. Artan sıcaklıklar, değişen yağış rejimleri ve uzun süren kuraklık dönemleri, üretim planlarını alt üst ediyor. Ancak hâlâ eski alışkanlıklardan vazgeçilmiyor. Su verimliliği, sürdürülebilir tarım teknikleri, modern sulama sistemleri gibi konular hâlâ yeterince gündemde değil.

Tartışmaya açık bir öneri: Belki de “ne yetişir” sorusunu bırakıp “ne yetiştirmeliyiz” sorusuna odaklanmanın zamanı gelmiştir.

Sonuç: Karacasu’nun Toprağı Değil, Tarım Politikası Kısır

Karacasu’nun toprağı bereketli olabilir ama tarımsal aklı ve politikası yeterince derin değil. Üretici, piyasa ve iklim kıskacında sıkışmış durumda. Evet, zeytin, incir, sebze ve narenciye yetişir; ama asıl mesele bunların ekonomik ve sürdürülebilir bir şekilde yetişip yetiştirilemediğidir.

Şimdi açıkça soralım: “Karacasu’da ne yetişir?” sorusunun cevabı sadece ürünlerin adı mı olmalı, yoksa toprağa değer katacak vizyonun kendisi mi? Belki de Karacasu’nun en büyük eksikliği, topraktan değil, düşünceden başlıyor.

Bu tartışma kolay bitecek gibi görünmüyor — ama belki de tam da bu yüzden konuşmamız gerekiyor.